Spektakl inspirowany literaturą z serii "Wojny dorosłych, historie dzieci", powieścią graficzną "Przybysz" Shaun Tan'a, "Wędrówką Nabu" Jarosława Mikołajewskiego oraz wspomnieniami emigrantów. Projekt z pogranicza teatru lalek, teatru wizualnego, teatru fizycznego oraz tańca w powietrzu porusza trudne aspekty współczesnej migracji. Twórcy za pomocą obrazu pozbawionego słowa odkryją osobisty bagaż doświadczeń Bezimiennych bohaterów, zmuszonych okolicznościami, które nigdy nie powinny się wydarzyć do opuszczenia swojej ojczyzny. Zabiorą Was w podróż, której końca nie możecie być pewni. Trzymając w dłoni bilet podróżny sami zdecydujecie o przebiegu historii, która zostanie Wam opowiedziana. Każdy spektakl jest unikatowy i jednorazowy również za sprawą dźwięków i muzyki tworzonej na żywo przy pomocy instrumentów muzycznych i przedmiotów codziennego użytku.

Pomysł i realizacja: Łukasz Batko
Opieka reżyserska: Magdalena Miklasz
Scenografia: Anna Adamiak, Radosław Pacholczyk, Fundacja Gra/nice
Muzyka: Łukasz Batko
Lalki: Justyna Bernadetta Banasiak
Kostiumy: Renata Batko
Wizualizacje: Piotr Osak
Ilustracje: Marta Kazimierczak
Plakat: Monika Kryszczyńska
Światło: Mariusz Rapała

Spektakl nawiązuje do tytułu filmu Jiříego Menzla o początkach objazdowej kinematografii. Nawiązanie jest świadome, ponieważ Adam Walny wykorzystuje w spektaklu autorską technikę kina manualnego. Zarówno treść spektaklu oparta na cyklu poezji Andrzeja Waligórskiego „Błędny rycerz” jak i specyfika techniki kina manualnego (teatr cieni) z filmem słynnego czeskiego reżysera, nie mają już nic wspólnego. Sam spektakl to kilka etiud połączonych wspólnym bohaterem: Zenkiem Dreptakiem, postaci obecnej w twórczości Waligórskiego w rozmaitych odsłonach (w wersji współczesnej autorowi, jak i w średniowiecznym kostiumie) i doskonale obnażającej wszechobecne w naszej rzeczywistości przywary i problemy.

Będę z tobą szczery, drogi widzu – przedstawione historie mogą być prawdziwe, może wymyślone, podobnie jak postacie. Każdy z was zobaczy odbicie swoich historii, które wam się przydarzyły lub mają się wydarzyć. Po drugiej stronie sceny - ty, twój dziadek lub sąsiad, ktoś z innej galaktyki. Najważniejsze to kochać i wierzyć! Do zobaczenia wkrótce! Kocham Cię i wierzę w Ciebie!

Spektakl "Leć Vladimir, Leć" jest hołdem złożonym pamięci lalkarza Vladimira Zakharova, jako dobrego człowieka, którym był i jako przypomnienie jego osoby jako twórcy i konstruktora lalki nadgarstkowej.

Spektakl składa się z trzech faz animacji różnymi lalkami w technice lalki nadgarstkowej, a wszystko to poprzedzone jest tekstem, w którym przypomniane są spotkania Manuela Costy Diasa z Vladimirem Zakharovem.

W tym spektaklu, jak w życiu, przechodzimy przez momenty wielkiej empatii, czułości i konfrontacji.

Tradycja portugalskich lalek - Santo Aleixo - jest obecna w postaciach Robertosa i Dziewczynki Virgininhi.

Manuel Costa Dias jako animator oraz Nuno Cabrita na altówce i wokalu.

Lalki: Vladimir Zakharov, Manuel Costa Dias
Animacja lalek: Manuel Costa Dias
Muzyka, teksty piosenek, gra na gitarze, perkusji i śpiew: Nuno Cabrita
Tekst: Manuel Costa Dias, Nuno Cabrita

W przedstawieniu „Miasto Świateł” poznajemy historię jednego dnia w jednym mieście. Miasto to największa scena, na której każdego dnia odbywają się tysiące przedstawień. Jeden dzień kryje w sobie niezliczoną liczbę historii opowiadanych przez budynki, ulice, chodniki i parki, historii między ludźmi, zwierzętami i bytami nieludzkimi.

Nasze miniaturowe miasto, zbudowane z elementów z recyklingu, jest przestrzenią przeżyć i codziennym świadkiem różnych zdarzeń. Tysiące opowieści, wspomnień i marzeń ożywają na scenie, dzięki mieszkańcom Warszawy zaangażowanym w proces powstawania spektaklu. Inspiracją do stworzenia scenariusza przedstawienia są historie i opowieści uczestniczek i uczestników twórczych warsztatów towarzyszących realizacji przedstawienia.

Co wydarzy się w naszym mieście i jaki to będzie dzień?
To może być Twoja historia.

Spektakl „Miasto Świateł” powstał w koprodukcji z Unią Teatr Niemożliwy. Inspiracją do powstania scenariusza były historie mieszkańców i mieszkanek Warszawy.

Projekt współfinansuje m.st. Warszawa.

Recuerda to spektakl dla aktora i lalek, który opowiada o życiu, pamięci i pasji do zawodu lalkarza.

Dzieciństwo, wycieczki, początki firmy, mistrz, wymarzone lalki, które ożyły, współczesność, miłość, strata, upływ czasu i potrzeba tworzenia to niektóre z tematów, które porusza spektakl.

Juan Muñoz, w towarzystwie technika na scenie,otoczony walizkami, podzieli się z publicznością swoimi najcenniejszymi chwilami w tym intymnym i bliskim spektaklu zlokalizowanym na nieuchwytnym terytorium pamięci: bez miejsca, gdzie rzeczywistość miesza się z fikcją, gdzie teraźniejszość i wspomnienia przeplatają się z teraźniejszością budując poruszającą i szczerą historię.

Autor: Juan Muñoz, Inés Maroto
Reżyseria: Inés Maroto
Scenografia: Inés Maroto, Juan Muñoz
Występują: Juan Muñoz, Gonzalo Muñoz

W bliżej nieokreślonej przyszłości roboty współistnieją z ludźmi. Świat się rozwijał, roboty wykonywały swoje zadania, dopóki nie zaczęły myśleć samodzielnie. Rządzący jednak nie byli zadowoleni z tego i zdecydowali się zamknąć i zniszczyć wszystkie roboty na planecie. I tak roboty prawie wyginęły... Prawie. Pewnego dnia Klara, dziewczyna na wózku inwalidzkim, wyrusza w daleką drogę ze swojego domu i dociera do obozu koncentracyjnego. Spotyka tam robota, prawdopodobnie ostatniego na Ziemi. Nawiązuje się między nimi głęboka przyjaźń oparta na milczeniu i zrozumieniu, ale stało się coś strasznego i zostali rozdzieleni.
70 lat później robot budzi się i rozpoczyna poszukiwania Klar. Wyrusza w świat, który się zmienił i w którym panuje nietolerancja dla odmienności.

Pomysł: David Zuazola
Reżyseria: Marek b. Chodaczyński
Muzyka: Marek Żurawski
Adaptacja: Marek b. Chodaczyński, David Zuazola
Projekty i wykonanie lalek: David Zuazola

Tytułowe „Spotkanie” to konfrontacja Córki z cząstkami własnego Ojca, w szerokim i wąskim rozumieniu tego słowa. Te cząstki to żywe cienie, przed którymi uciekała całe życie. Rosły w niej, żywiły się nią, piły aż niemal uschła. Jak odnaleźć się w przestrzeni pustki, w której wspomnienia stale ewoluują i nic nie jest takie jak się wydaje? Jak się uwolnić od wewnętrznych reprezentacji figury ojca?

Czy to jest w ogóle możliwe?

„Spotkanie” powstało na podstawie 38 anonimowych ankiet, zawierających 11 pytań o relację Ojciec–Córka. Wypełniły je kobiety w różnym wieku. Pytania i odpowiedzi posłużyły jako punkt wyjścia i inspirację. To dzięki zebranemu doświadczeniu kobiet, których łączy społeczna rola Córki, powstał ten spektakl. Poniżej zamieszczam pytania i wybrane odpowiedzi, które jako autorka uznałam za szczególne w kontekście tego projektu.

1. Wymień dwa słowa, które kojarzą ci się z ojcem, najlepiej takie które pierwsze przychodzą ci na myśl. // „Tęsknota, żal.”
2. Opisz pierwsze wspomnienie z ojcem, które przychodzi ci do głowy. // „Duża ręka głaszcząca mnie po policzku.”
3. Jakbyś go opisała? // „Poważny i zabawny. Zamknięty w sobie.”
4. Jaką byłaś córką? // „Układną, spolegliwą, pomocną, zbuntowaną tylko wewnętrznie.”
5. Czego nauczyła cię ta relacja? // „Słuchania starszych.”
6. Czego ci w niej brakowało? // „Czułości.”
7. Za co jesteś mu wdzięczna? // „Za to że się stara.”
8. Co byś mu teraz powiedziała? // „[...] że jest mi bardzo potrzebny. I żeby nigdy nie umierał.”
9. Jacy powinni być twoim zdaniem ojcowie? // „Obecni.”
10. Co mawiał twój ojciec? (Powiedzonka, rady) // „(do mnie) Więcej szczęścia niż rozumu.”
11. Z czym kojarzą ci się w kontekście ojcostwa następujące części ciała: (1) ręka, (2) głowa? // (1) „Trzymanie za rękę.” (2) „Rozmowy o sprawach tego skomplikowanego świata.”

Opieka artystyczna: Błażej Piotrowski
Muzyka: Marcin Nagnajewicz
Konsultacje plastyczne: pracownia plastyczna, krawiecka i Karolina Krot
Konsultacje literackie: Iwona Mocarska
Światła: Julia Kolanek
Muzyka: Marcelina Budz

"Tańcząc ku korzeniom" przybliża człowieka do świata przyrody i zaciera granice pomiędzy życiem i sceną. Opiera się na poszukiwaniu naturalnego ruchu na styku człowiek-natura, ekspresji emocji, podejmowaniu dialogu z uniwersum. Podążanie za wewnętrznymi obrazami i impulsami związanymi z życiem kwiatów, drzew, ich związkom z życiem człowieka pozwoli głęboko zanurzyć się w ciele i uzewnętrzniać to, co wyłania się w głębi podświadomości. Taniec czerpiący z podświadomości, podobnie jak rytuał – daje możliwość transgresji, staje się działaniem o kosmicznym znaczeniu podejmowanym w imieniu wspólnoty.

Poprzez kwiaty, drzewa z naszego imaginarium (bliskiego symbolicznie i fizycznie) będziemy poszukiwać, czym jest człowiek, życie, teatr, taniec, kim jesteś ty? „Drzewa, kwiaty” są szczególną metaforą i inspiracją – nie tylko żywe, intensywne czy kolorowe, ale i ulotne. Każdy z nas ma zakodowany w sobie swój taniec, będący wyrazem jego najgłębszego ja. Taniec Butoh jest procesem odkrywania tego "wewnętrznego" tańca, tym razem ukorzenionego w miejscu w ogrodzie w trakcie Nocy Świętojańskiej. Poprzez teatr i taniec spotkamy się z roślinami, prawdziwymi, ukrytymi w zakamarkach pamięci, obudzonymi lekturą, przemyśleniami i wędrówkami. Kwiaty zrzucając płatki i liście będą ofiarowywać nieustannie odradzające się życie przyszłym pokoleniom, przekazywać pamięć o swoich duszach i ciałach. Ta gra z pamięcią, swoista podróż w czasie i w głąb siebie toczyć się będzie w moim ciało-umyśle na styku człowieka i natury.

Ekoperformens nawiązywał będzie do teorii nadmarionety Gordona Craiga, szczególnie poprzez wielofunkcyjność aktora, stylizację gry aktorskiej poprzez marionetyzowanie postaci, a także gry aktorskiej pozbawionej egoizmu, oddającej się zbliżeniu świata przyrody i świata człowieka na progu rozpoczynającej się jesieni.

„Tańcząc ku korzeniom” powstał dzięki współpracy Anny Ługowskiej i Katarzyny Markowskiej ze Sztuki Ciała i Marka Kowalskiego z Teatru Akt. Oprawę muzyczną tworzy Bartosz Ługowski.

Występują: Anna Ługowska, Katarzyna Markowska, Marek Kowalski, Bartosz Ługowski

Przemek Wiśniewski - Instruktor teatralny, założyciel Teatr Kreatury (1992r.) w Gorzowie Wlkp., Teatr Kreatury występował w Polsce, Kanadzie, Niemczech, Rosji, Francji zdobywając ponad sto nagród w tym OFFEUSZA na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym MALTA, inicjator wielu spotkań i zdarzeń teatralnych, twórca Grupy Happeningowej WESOŁE MIASTECZKO, założyciel Teatru FOTOgrafii (2012r.), pomysłodawca Teatralnego Spichlerza w Olsztynie i Teatralnej Szopki w Dobrym Mieście, nagradzany nagrodami ministra kultury i prezydenta Gorzowa za działalność kulturalną, juror konkursów recytatorskich i festiwali teatralnych, nagrodzony brązową odznaką recytatora.

• Opis Obyczajów
  Proszę spojrzeć na te twarze. Twarze ludzi z pociągu, albo z tego tam…, czym tam zechcą podróżować. Aeroplanem, pontonem. To są twarze pozujące. Patrzą prosto w obiektyw aparatu fotograficznego. Patrzą w oderwaniu od tego, co się dzieje dookoła nich. W oderwaniu od ich życia, trosk i myśli. Proszę sobie wyobrazić siebie podczas pobytu na dworcu czy przystani. Za chwilę odjazd, ale ktoś prosi: „Czy mogę zrobić zdjęcie? Kilka zdjęć, najlepiej, kilkanaście. Nie, żeby coś tam, tak jak stoicie, tak jak siedzicie, mniej więcej naturalnie”. (Robert Konowalik)

• Hamlet
  „Hamlet” Teatru Fotografii reklamowany jest jako superprodukcja. Istotnie, natłok charakterów, spojrzeń i grymasów twarzy może oszołomić. Jest bogato, lecz surowo. Przedziwna to superprodukcja. Pogrążona we wszystkich odcieniach czerni i bieli, unikająca zbędnych popisów na drugim lub trzecim planie, obywająca się bez wystawnej scenografii, popisów realizatorskich i wszelkiej ekwilibrystyki. To, co dla mnie istotne, zostało zapisane, wcześniej zaś odegrane na specyficznej scenie Teatru Fotografii. Niewiele można jeszcze dodać, zresztą te słowa, słowa, słowa, cóż mogą, mości książę? eRKa, „Nocnik Teatralny” luty 2014