Program

Przemek Wiśniewski - Instruktor teatralny, założyciel Teatr Kreatury (1992r.) w Gorzowie Wlkp., Teatr Kreatury występował w Polsce, Kanadzie, Niemczech, Rosji, Francji zdobywając ponad sto nagród w tym OFFEUSZA na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym MALTA, inicjator wielu spotkań i zdarzeń teatralnych, twórca Grupy Happeningowej WESOŁE MIASTECZKO, założyciel Teatru FOTOgrafii (2012r.), pomysłodawca Teatralnego Spichlerza w Olsztynie i Teatralnej Szopki w Dobrym Mieście, nagradzany nagrodami ministra kultury i prezydenta Gorzowa za działalność kulturalną, juror konkursów recytatorskich i festiwali teatralnych, nagrodzony brązową odznaką recytatora.

W bliżej nieokreślonej przyszłości roboty współistnieją z ludźmi. Świat się rozwijał, roboty wykonywały swoje zadania, dopóki nie zaczęły myśleć samodzielnie. Rządzący jednak nie byli zadowoleni z tego i zdecydowali się zamknąć i zniszczyć wszystkie roboty na planecie. I tak roboty prawie wyginęły... Prawie. Pewnego dnia Klara, dziewczyna na wózku inwalidzkim, wyrusza w daleką drogę ze swojego domu i dociera do obozu koncentracyjnego

W swojej sztuce staram się odnajdywać i wyrażać poezję życia, nieoczekiwane, dziwne, nieznane… Szczególnie interesuje mnie delikatna materia naszych emocji, zarówno ich siła, jak i urokliwe komplikacje. Marzę o łzach moich widzów i wierzę w moc katharsis.

Kevin McTurk jest projektantem lalek, lalkarzem i filmowcem, specjalistą od efektów specjalnych m.in. Park Jurajski, Avatar, Iron Man, Legenda Zorro, King Kong, Hellboy, Terminator 3 i in. Od kilku lat tworzy także własne filmy animowane.

Recuerda to spektakl dla aktora i lalek, który opowiada o życiu, pamięci i pasji do zawodu lalkarza.

Spektakl inspirowany literaturą z serii "Wojny dorosłych, historie dzieci", powieścią graficzną "Przybysz" Shaun Tan'a, "Wędrówką Nabu" Jarosława Mikołajewskiego oraz wspomnieniami emigrantów. Projekt z pogranicza teatru lalek, teatru wizualnego, teatru fizycznego oraz tańca w powietrzu porusza trudne aspekty współczesnej migracji. Twórcy za pomocą obrazu pozbawionego słowa odkryją osobisty bagaż doświadczeń Bezimiennych bohaterów, zmuszonych okolicznościami, które nigdy nie powinny się wydarzyć do opuszczenia swojej ojczyzny. Zabiorą Was w podróż, której końca nie możecie być pewni. Trzymając w dłoni bilet podróżny sami zdecydujecie o przebiegu historii, która zostanie Wam opowiedziana. Każdy spektakl jest unikatowy i jednorazowy również za sprawą dźwięków i muzyki tworzonej na żywo przy pomocy instrumentów muzycznych i przedmiotów codziennego użytku.

Spektakl "Leć Vladimir, Leć" jest hołdem złożonym pamięci lalkarza Vladimira Zakharova, jako dobrego człowieka, którym był i jako przypomnienie jego osoby jako twórcy i konstruktora lalki nadgarstkowej.

Będę z tobą szczery, drogi widzu – przedstawione historie mogą być prawdziwe, może wymyślone, podobnie jak postacie. Każdy z was zobaczy odbicie swoich historii, które wam się przydarzyły lub mają się wydarzyć. Po drugiej stronie sceny - ty, twój dziadek lub sąsiad, ktoś z innej galaktyki. Najważniejsze to kochać i wierzyć! Do zobaczenia wkrótce! Kocham Cię i wierzę w Ciebie!

„Spotkanie” powstało na podstawie 38 anonimowych ankiet, zawierających 11 pytań o relację Ojciec–Córka. Wypełniły je kobiety w różnym wieku. Pytania i odpowiedzi posłużyły jako punkt wyjścia i inspirację. To dzięki zebranemu doświadczeniu kobiet, których łączy społeczna rola Córki, powstał ten spektakl. Poniżej zamieszczam pytania i wybrane odpowiedzi, które jako autorka uznałam za szczególne w kontekście tego projektu.

"Tańcząc ku korzeniom" przybliża człowieka do świata przyrody i zaciera granice pomiędzy życiem i sceną. Opiera się na poszukiwaniu naturalnego ruchu na styku człowiek-natura, ekspresji emocji, podejmowaniu dialogu z uniwersum. Podążanie za wewnętrznymi obrazami i impulsami związanymi z życiem kwiatów, drzew, ich związkom z życiem człowieka pozwoli głęboko zanurzyć się w ciele i uzewnętrzniać to, co wyłania się w głębi podświadomości. Taniec czerpiący z podświadomości, podobnie jak rytuał – daje możliwość transgresji, staje się działaniem o kosmicznym znaczeniu podejmowanym w imieniu wspólnoty.

Spektakl nawiązuje do tytułu filmu Jiříego Menzla o początkach objazdowej kinematografii. Nawiązanie jest świadome, ponieważ Adam Walny wykorzystuje w spektaklu autorską technikę kina manualnego. Zarówno treść spektaklu oparta na cyklu poezji Andrzeja Waligórskiego „Błędny rycerz” jak i specyfika techniki kina manualnego (teatr cieni) z filmem słynnego czeskiego reżysera, nie mają już nic wspólnego. Sam spektakl to kilka etiud połączonych wspólnym bohaterem: Zenkiem Dreptakiem, postaci obecnej w twórczości Waligórskiego w rozmaitych odsłonach (w wersji współczesnej autorowi, jak i w średniowiecznym kostiumie) i doskonale obnażającej wszechobecne w naszej rzeczywistości przywary i problemy.

W przedstawieniu „Miasto Świateł” poznajemy historię jednego dnia w jednym mieście. Miasto to największa scena, na której każdego dnia odbywają się tysiące przedstawień. Jeden dzień kryje w sobie niezliczoną liczbę historii opowiadanych przez budynki, ulice, chodniki i parki, historii między ludźmi, zwierzętami i bytami nieludzkimi.